[SF] Luck #JUNBIN

posted on 15 Feb 2016 18:09 by myyeenka

Title: Luck
Pairing: Junhoe x Hanbin
Author: @yeast_13409
Word: 3,739
Tag: #สั้นๆจากยย

 ------------------------------------------------

 Note: 박재범 Jay Park ‘좋아 Joah’

 

 

ตามจริงแล้ว คิมฮันบินสำหรับกูจุนฮเวนั้นก็...ชอบนั่นแหละ
เอาจริงๆคือ ชอบตั้งแต่แรกเจอเลยก็ว่าได้
ก็มันใจเต้นตั้งแต่เหลือบไปเห็นตอนแนะนำตัวเนี่ยสิ
เสียงเล็กๆตอนแนะนำตัวงี้ ทำเอาใจสั่น
หื้ม? ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ตอนนี้น่ะเหรอ?

เพราะลัคไงล่ะ ก็แค่ลัคนั่นแหละ

 

ลัคครั้งที่หนึ่ง

วันหนึ่งขณะที่จุนฮเวกำลังเดินกลับบ้านเหมือนทุกๆวัน เพลงที่ฟังช่วยสร้างบรรยากาศในการเดินครั้งนี้ให้ดีขึ้น ด้วยความที่ช่างสังเกต ท้องฟ้ากำลังครึ้ม ฝนทำท่าจะร่วงลงมาให้รู้แล้วรู้รอด และด้วยความช่างสังเกตของเจ้าตัว การหาที่หลบฝนก่อนที่มันจะตกลงมาไม่ใช่เรื่องยาก เมื่อเขาหาที่หลบฝนได้แล้ว ฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก ก็ไม่รู้ว่าเทวดาที่ไหนสรรสร้างเรื่องแบบนี้ ฮันบินวิ่งมาพร้อมเนื้อตัวที่เปียกปอน

ตึกตัก..ตึกตัก..

นี่มันอันตรายเกินไปหรือเปล่า เสื้อยืดสีดำที่เจ้าตัวมักชอบใส่แนบไปตามร่างกาย

‘ถ้าจะ...’

ก่อนความคิดในทางที่ไม่ดีจะเกิดขึ้น จุนฮเวเสมองมาที่สายฝนตามเดิม เวลายังคงไหลไปเรื่อยๆตามสายฝนที่โปรยลงมา มากพอที่จะทำให้ฮันบินหนาวจนตัวสั่น นี่ถ้าไม่ใช่เพราะจุนฮเวยืนตัวเกร็ง และกำลังสู้รบกับฝ่ายซาตานในหัว คงคิดได้ตั้งนานว่าควรถอดเสื้อฮูดของตัวเองให้อีกฝ่าย ก็เขาไม่ได้เปียกฝนเลยนี่สิ อีกคนจะเป็นหวัดหรือเปล่าก็ไม่รู้ เมื่อตระหนักได้ดังนั้นจุนฮเวจึงถอดเสื้อฮูดสีดำที่ใส่อยู่ยื่นให้

“ขอบใจ”

ตึกตัก..ตึกตักๆ..ตึกตัก

จุนฮเวได้แต่ยืนตัวเกร็ง ในหัวก็คิดได้ว่าควรตอบออกไป มันเหมือนคำพูดจุกอยู่ที่คอ เลยยื่นหูฟังที่ฟังเพลงค้างไว้อยู่ให้อีกฝ่าย ฮันบินเลิกคิ้วเหมือนจะถาม

‘น่ารักเป็นบ้า ไอ้หน้าซื่อบื้อๆแบบนี้น่ะ’

กระตุกข้อมืออีกครั้งเชิงอนุญาต ฮันบินพยักหน้า ใส่เสื้อและรับไป

‘ถ้าเพลงจะเข้ากับบรรยากาศขนาดนี้’

ตึกตัก..ตึกตัก..

.

.

.

.

.

ตามจริงแล้ว กูจุนฮเวก็ไม่ได้มีเพื่อนมากมายอะไร
เพราะด้วยหน้าตาที่ไม่รับแขกเท่าไหร่(แทบจะตลอดเวลา)
ทำให้เขาไม่ค่อยมีเพื่อน
แต่ที่มีเพื่อน คงเพราะไอ้บ้าข้างๆบ้านและรุ่นพี่ตัวเล็กที่สนิทกันตั้งแต่เด็กเนี่ยแหละที่ลากเข้าชมรมด้วย
เพื่อนที่มีอยู่นี่ตอนนี้น่ะเหรอ?
ก็...มีคิมฮันบินอยู่ด้วยนั่นแหละ
เอาที่ถูกเลย ไอ้บ้าที่อยู่ข้างบ้านลากคิมฮันบิน(ของเขา)มาเข้าชมรมด้วย
ถ้าเอาที่ถูกขึ้นไปอีก คิมฮันบินมีกูจุนฮเวเป็นเพื่อนแล้ว
หื้ม? ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ตอนนี้น่ะเหรอ?

เพราะลัคไงล่ะ ก็แค่ลัคนั่นแหละ

 

ลัคครั้งที่สอง


“อาทิตย์แรกที่เปิด มันจะมีการเรียนการสอนอะไรวะ ค่อยไปอาทิตย์หน้า จารย์แม่งก็ไม่ว่าไรหรอกเชื่อกู”

คำพูดของไอ้บ้าบ้านข้างๆที่พูดขึ้นในวันที่แรกที่เปิดภาคเรียนใหม่ ตอนที่จุนฮเวไปตามเพื่อเดินไปโรงเรียนด้วยกัน นี่ก็ผ่านมาอาทิตย์นึงแล้ว เจ้าตัวคงต้องโผล่หัวมาวันนี้แหละ แต่จะเป็นตอนไหนก็อีกเรื่อง เหมือนเทวดาจะล่วงรู้ถึงความคิดนั้น บ๊อบบี้เดินเข้ามาให้ห้องเรียนตอนเที่ยงวัน พยักหน้าเป็นการทักทายกับจุนฮเว แล้วเดินเข้าไปวางกระเป๋าที่โต๊ะของเจ้าตัว จะไม่ให้อ้างถึงเทวดาได้ยังไง ก็โต๊ะเรียนของบ๊อบบี้น่ะนะ ข้างๆเป็นโต๊ะของฮันบินไงเล่า ทีนี้ก็จะได้มีข้ออ้างแวะเวียนไปโต๊ะแถวนั้นได้บ่อยๆ จุนฮเวไม่รอช้าที่จะใช้โอกาสนั้น เดินเข้าไปขณะที่บ๊อบบี้กำลังทักทายเด็กใหม่

“ป่ะเหยิน แดกข้าว”

บ๊อบบี้หันมาพยักหน้ารับ แล้วหันไปยิ้มให้กับฮันบินเหมือนเดิม

“ฮันบินนา~ไปกินข้าวด้วยกันเปล่า เนี่ย..ดูน่ากินนะ แฟนทำให้หย๋ออ แต่ถึงมันจะน่ากินก็กินไม่อร่อยหรอกนะถ้ากินคนเดียวอ่ะ ป่ะไปกินข้าวด้วยกัน”

 

‘ฮันบินนา~พ่องงงงงงงงงง สนิทกับเขาแล้วเหรอถึงเรียกงี้ แล้วนั่นแฟนเขาไม่ได้ทำให้โว้ย! แม่กับน้องสาวอ่ะรู้จักไหม แม่กับน้องสาว!!’

‘มือมึงอ่ะ ไปจับเขาทำไม!! ดึงทำไมวะ เดี๋ยวแขนเขาก็ช้ำหมดหรอก’

ได้แต่บ่นในใจหลังจากที่เห็นบ๊อบบี้ออกแรงดึงฮันบินให้มาด้วยกัน เสมองไปอีกทาง ขมวดคิ้ว และดุนลิ้นไปกับกระพุ้งแก้ม เพื่อระบายความหงุดหงิด

 

โต๊ะประจำในห้องชมรมดนตรี มีสมาชิกทั้งหมดหกชีวิต ถ้ารวมรุ่นพี่รุ่นก่อนๆด้วยก็สิบเอ็ดชีวิต ตอนนี้ต้องรวมฮันบินเข้าไปด้วยเป็นสิบสองชีวิต บ๊อบบี้ทำการแนะนำฮันบินให้รู้จักกับสมาชิกเดิม เริ่มด้วยคนแรก คิมจินฮวาน หรือพี่จีนานพี่ชายตัวเล็กข้างบ้านที่สนิทกันตั้งแต่เด็กของจุนฮเวและบ๊อบบี้ ตำแหน่งประธานชมรม คนที่สอง ซงยุนฮยอง หรือเชี่ยยุน คนที่บ๊อบบี้ชอบหิ้วไปไหนมาไหนด้วยบ่อย โดยเฉพาะหิ้วมาเล่นเกมส์ที่บ้านของจุนฮเว ตำแหน่งประชาสัมพันธ์ คนที่สาม คิมดงฮยอก รุ่นน้องที่ยิ้มเก่ง อัธยาศัยดี ตำแหน่งเลขานุการ ค่อนข้างสนิทกันกับจุนฮเวเพราะต้องทำงานด้วยกันบ่อย คนที่สี่ จองชานอู เด็กที่ชอบกัดกันกับบ๊อบบี้ เพราะไอ้ที่ชอบกัดกับบ๊อบบี้เนี่ยแหละ เลยทำให้สนิทกันเร็วกับจุนฮเว ทำงานจิปาถะ คนที่ห้า บ๊อบบี้ คิม หรือคิมจีวอน หรือเชี่ยเหยิน เพื่อนสมัยเด็กที่อยู่บ้านข้างๆของจุนฮเว เพิ่งย้ายกลับมาจากเมกาฯได้ประมาณสองปี เนื่องด้วยบ๊อบบี้ไม่มีความสามารถในการรับผิดชอบงานต่างๆได้ เลยทำหน้าที่แรปเปอร์ของชมรม ซึ่งสมาชิกทุกคนเห็นสมควรเป็นที่สุด บ๊อบบี้นั้นมีพรสวรรค์ที่ร้ายกาจมากในการแรป แต่เป็นความสามารถที่รองจากความขี้เกียจนั่นแหละ คนสุดท้าย กูจุนฮเว ตำแหน่งรองประธานชมรม ที่ใครๆในชมรมบอกว่า เป็นผู้ชายขี้อาย หื้ม? ทำไมน่ะเหรอ?

.

.

หลายวันก่อน ในห้องนอนของจุนฮเว จุนฮเวได้แต่นอนคิดเรื่องระหว่างเขากับฮันบินที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ โดยไม่ได้สนสายตาอีกสองคู่ที่มองมา คนที่เป็นเจ้าของห้องนอนดิ้นไปดิ้นมาอยู่บนเตียงของตัวเอง

“เป็นเชี่ยอะไรของมึงอ่ะจูน นอนยิ้มคนเดียวอยู่ได้ ไม่พอดิ้นไปดิ้นมาอีก กูขนลุกละเนี่ย”

บ๊อบบี้หันมาพูดกับจุนฮเว พร้อมวางจอยเกมส์ลง

“แล้วเสื้อมึงไปไหนวะ ตอนออกไปก็เห็นใส่อยู่”

ยุนฮยองถามขึ้นอีกคน

จุนฮเวลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิ กอดหมอนไว้กับอก มองหน้าเพื่อนทั้งสองด้วยรอยยิ้ม ซึ่ง..มันน่าขนลุกมากๆสำหรับจีวอนและยุนฮยอง จากนั้นก็เล่าเหตุการณ์เมื่อครู่ให้ฟัง

“เชร้ดดดดด กูชักอยากเห็นหน้าละว่าฮันบินอะไรของมึงเนี่ยน่ารักขนาดไหน”

บ๊อบบี้พูดขึ้น

“กูเคยเห็นละ กูว่ามันหล่อมมากกว่าน่ารักนะมึง”

“มึงยังไม่เคยเห็นเขาตอนยิ้มไง แล้วฮันบินไม่ใช่มันโว่ยเชี่ยยุน”

ไม่ว่าเปล่าจุนฮเวปาหมอนใส่ยุนฮยอง ฝ่ายยุนฮยองก็ใช่ว่าจะยอม ถึงจะหลบได้ ก็ปามันฝรั่งทอดกรอบใส่จุนฮเวเป็นการโต้กลับโดยมีบ๊อบบี้เป็นฝ่ายสนับสนุน และเป็นที่แน่นอนว่าเรื่องทั้งหมดแพร่งพายไปถึงหูอีกสามชีวิตที่อยู่ในชมรม

 

ตอนเย็นของอีกวัน ที่ห้องชมรมดนตรี

“ไปพาเขามาเข้าชมรมสิ อยู่ห้องเดียวกันใช่ไหม?” - จินฮวาน

“แค่เดินเข้าไปคุยมันยังไม่กล้าเลยจีนาน” – ยุนฮยอง

“ผมไปชวนพี่เขาให้ไหมครับ” – ดงฮยอก

จุนฮเวมองด้วยสายตานิ่งๆ ซึ่งทำให้คนเสนอความเห็นนั้นเดินมาหลบข้างหลังจินฮวานอย่างรวดเร็ว

“จุนฮอยก็รอให้บ๊อบไปทำความรู้จักสิครับ นั่งโต๊ะข้างๆบ๊อบนิ ใช่ไหม?” – ชานอู

จุนฮเวพยักหน้าให้ความเห็นนี้ และส่งมือออกไปแทคชานอู

‘คนเรามันก็ต้องไม่กล้าเข้าไปคุยกับคนที่เราแอบชอบอยู่ไหมวะ?’

.

.

หลังจากที่แลกเปลี่ยนข้อมูลกันไปมาจนรู้จักกันระดับหนึ่งแล้ว เพราะฮันบินที่นั่งกินข้าวอยู่ตรงข้ามกันทำให้จุนฮเวได้แต่จดจ้องอยู่แต่กับกล่องข้าวตัวเอง เสียงบทสนทนาที่แลกเปลี่ยนข้อมม