[OS] White Day with B&Y #BOBYUN

posted on 17 Mar 2016 17:49 by myyeenka

Title: White Day with B&Y
Pairing: BOBBY x Yunhyeong
Author: @yeast_13409
Word: 4,678
Tag: #สั้นๆจากยย

---------------------------------------------------------

NOTE: Love in This World (每个人都会) – Lin Yijie & Cheng Qihao


 

 

“สรุปคิมบับกับยุนคบกันหรือยัง?”

“กับจ๊อบอ่ะเหรอ บ้าบอ”

“กับเชี่ยยุนอ่ะนะ ก็..คบกันอยู่ ละมั้ง”

 

 

สองปีก่อน

14 มีนาคม

 

“ฮัลโหล ใช่พี่ ผมกรอกใบสมัครมาแล้ว พี่อยู่ห้องชมรมป่ะ?”

 

ยุนฮยองพาร่างกายตัวเองมาหยุดอยู่หน้าห้องชมรมดนตรี

 

“อ้าว ไม่อยู่เหรอ”

 

ส่งมือข้างที่ว่างไปเลื่อนประตูให้เปิดออก

 

“อ่ะ..อืม..”

 

ยุนฮยองชะงักอยู่ที่หน้าประตู ดวงตาเบิกโพรงจากเหตุการณ์ตรงหน้า นักเรียนชายหญิงที่กำลังแลกลิ้นกันอย่างเร่าร้อนบนโซฟาของชมรม ใบหน้าร้อนฉ่ากับภาพที่เห็น หูอื้อไปชั่วขณะ

 

“ด เดี๋ยว อื้ม.. หยุดก่อน มีคนมา”

 

หญิงสาวหันมาสบตายุนฮยอง ส่งยิ้มสวยหวานมาให้ ยุนฮยองสะดุ้งเล็กน้อย กรอกตาไปมาอย่างล่อกแล่ก

 

“ก กล่องใส่เอกสาร อยู่ตรงไหนพี่”

 

กลับมามีสติและหาเสียงของตัวเองเจออีกครั้ง พูดกับคนที่อยู่ในสาย ยุนฮยองรีบพาร่างตัวเองไปยังจุดที่กล่องเอกสารอยู่ วางใบสมัครไว้ในกล่อง แล้วรีบก้าวขาออกจากห้อง ก่อนที่ร่างกายจะพ้นจากประตู สายตาเจ้ากรรมดันไปสบเข้ากับสายตาของชายหนุ่มอีกคนในห้องชมรมที่ตอนนี้ใบหน้านั้นอยู่ตรงหน้าท้องแบนราบของหญิงสาว มันยิ่งทำให้ใบหน้าของเขาร้อนขึ้นกว่าเดิม หันหน้าหนีแล้วออกจากสถานการณ์ล่อแหลมอย่างเร่งรีบ

‘หน้ากูตอนนี้ต้องแดงแปร๊ดแน่ๆ เชี่ยเอ้ย’

‘ทำไมไม่ไปที่ห้องพยาบาลกันวะ’

‘โว๊ะ!’

 

คืนนั้นยุนฮยองถูกหลอกหลอนตัวสายตา และสันกรามคมตลอดคืน

.

.

.

.

.

04:59 น.

 

“สัด”

 

ยุนฮยองสบถกับตัวเองหลังจากดูเวลาจากโทรศัพท์ของตน ขยี้หัวจนยุ่งระบายอาการหงุดหงิดจากการนอนไม่เต็มอิ่ม ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง ก็ได้แต่พลิกไปพลิกมา เด้งตัวขึ้น

 

“ไม่นอนแม่งแล้วโว้ยยย!”

 

เหวี่ยงผ้าห่มออกจากตัวอย่างไม่ไยดี ตรงไปจัดการธุระของตัวเองในห้องน้ำ

.

.

หลังจากจัดการเรื่องของตัวเองเรียบร้อยแล้วยุนฮยองก็พาร่างกายตัวเองลงมาจากห้องนอน เดินเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ย่องเขามาให้ครัวอย่างช้าๆและเงียบที่สุด ค่อยๆเดินไปที่หน้าเตา ส่งมือทั้งสองข้างไปสวมกอดเอวของผู้หญิงที่กำลังง่วนอยู่กับการปรุงอาหาร คนที่ถูกสวมกอดสะดุ้งเล็กน้อย หันมาส่งยิ้มที่สวยที่สุดในโลกให้

 

“อ้าวยุน แม่กำลังจะไปปลุกเรา”

ส่งยิ้มตอบกลับ พร้อมหอมแก้มคนเป็นแม่

“มายุนช่วย”

 

ส่ายหน้าให้กับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเป็นคำตอบ พยักหน้าไปทางโต๊ะอาหาร ยุนฮยองมองตามแม่แล้วก็เดินไปจัดโต๊ะ

 

“วันนี้หนูไม่กินข้าวเช้านะคะ จะไปกินที่โรงเรียน แล้วก็ไม่กลับนะ มีนัด”

 

น้องสาวตัวดีโผล่หน้าเข้ามาในครัวพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงเกินปกติ เดินเข้ามากอดแม่ที่กำลังจัดแจงอาหารเช้าบนโต๊ะกับยุนฮยอง หันมาส่งจุ๊บให้เขาก่อนเดินออกไป แม่ส่ายหัวด้วยรอยยิ้ม พ่อเดินเข้ามา ส่งมือแทคกับยุนฮยองและนั่งลงที่หัวโต๊ะ เสียงตะเกียบ บทสนทนาที่เล่าสู่กันฟังไม่รู้จบ มุกตลกมากมายที่พ่อใช้หยอดแม่ เรียกรอยยิ้มจากทั้งคนที่ถูกหยอด และคนที่เป็นลูกรับได้ดี

นี่แหละครอบครัวของ ซงยุนฮยอง ไม่ว่าเขาต้องหงุดหงิดจากเรื่องอะไรมาก็ตาม ทุกอย่างจะถูกบรรเทาลงด้วยบรรยากาศของครอบครัว

.

.

ตอนเย็นในห้องชมรมดนตรี พบกับสายตาที่ตามหลอกหลอนตั้งแต่เมื่อคืน คือจ้องตั้งแต่เขาเดินเข้ามาแล้ว ตอนนี้ก็ยังไม่ละสายตาไปไหน ยุนฮยองได้แต่นั่งตัวติดกับรุ่นพี่ที่พาเขาเข้ามา และหลีกเลี่ยงการสบตากับสายตาของคนที่จ้องกัน

‘จ้องเชี่ยไรของมันวะ เออกูรู้ก็หล่อกูเข้าใจ แต่จ้องกันอย่างนี้กูอึดอัดโว้ย’

 

รุ่นพี่ที่เป็นประธานชมรมอย่าง คังซึงยุน ปิดการประชุมวันนี้ ยุนฮยองรีบสะพายกระเป๋า ลุกขึ้น กำลังจะก้าวขา

 

“ไอ้ยุน รีบไปไหนวะ”

 

ซงมินโฮ หรือรุ่นพี่ที่ลากเขาเข้ามาถามขึ้น

 

“ว วันนี้ที่บ้านมีธุระอ่ะพี่ ต้องรีบกลับ”

“ตอแหล วันนี้อาต้องไปกินข้าวที่บ้านใหญ่กับพ่อแม่กู”

 

มินโฮพูดขึ้นอีกครั้ง ยุนฮยองหลบตาและกรอกไปมาอย่างล่อกแล่ก

‘เชี่ย..กูก็ลืมเลย’

 

“ไม่ต้องคิดจะหนีเลย มึงต้องมาช่วยกูคิดคอนเซ็ปงานจนกว่าจะได้”

“โหยพี่ กูเพิ่งกรอกใบสมัครเมื่อวานมะ”

“แล้วหน้าแดงทำไม”

“ห้ะ?”

“พี่หมี เดี๋ยวยืมตัวน้องพี่แปปดิ”

 

คนที่จ้องกันตั้งแต่เข้าชมรมพูดขึ้น มินโฮมองยุนฮยองสลับกับคนพูด เลิกคิ้วด้วยความสงสัย ก่อนจะพยักหน้าและโบกมือไล่

บ๊อบบี้ลุกขึ้นเดินไปดึงข้อมือยุนฮยองให้ออกไปด้วยกัน เมื่อพ้นประตูก็ผลักร่างยุนฮยองชิดกับกำแพง ใช้มือกั้นไว้ไม่ให้หนี

 

“มะ เมื่อวาน ผมไม่รู้ ไม่เห็น ไม่พูดอะไรทั้งนั้นแหละครับ ปล่อยผมไปเถอะ”

 

ยุนฮยองตัวเกร็ง พูดขณะหลับตา ทำให้บ๊อบบี้ระเบิดหัวเราะออกมา ยุนฮยองค่อยๆลืมตาทีละข้างขึ้น มองคนที่กำลังกุมท้องตัวเองและหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

 

“เอ่อ..คุณบ๊อบบี้?”

“หึ ฮ่าๆ หยุดเลย โนโนโน อย่าเรียกอย่างนั้นอีกกูขนลุก”

 

บ๊อบบี้ปาดน้ำตาที่มาจากการหัวเราะออก ยืดตัวยืนเต็มความสูง เลิกคิ้วมองคนตรงหน้า

 

“แล้วนี่รู้จักกูด้วย?”

 

ยุนฮยองพยักหน้า

 

“ตอบไม่ใช่พยักหน้า”

“ครับ รู้จักครับ”

“แล้วรู้จักได้ไง”

“ก็คุ— ก็ บ บ๊อบบ